Goeiemorgen, Meneer/Mevrouw

Live: Humo’s Rock Rally in Hasselt

January 14th, 2008 | by anton.coene |

Dat het een jonge selectie is, valt meteen op als je de zaal binnentreedt. Mama, papa, oma, opa, broer, zus, neef, nicht, hippe nonkel en tante seut zijn aanwezig. Incluis videocamera uit de jaren 80, die eindelijk nog eens het daglicht (soit ja, niet echt daglicht) mag zien.

Geen supergrote verwachtingen, buiten voor Tubelight en Yobbish Hippies. Verder benieuwd welke bands het er beter gaan vanaf brengen dan we hadden verwacht, maar vooral, wie keihard gaat afgaan.

Want, geef toe. Afgaan is zowat het geniaalste ooit. Je hoeft je niet voor jezelf te schamen, want het is tenslotte de andere die keihard op z’n bek gaat. Jij mag rustig in het donker staan lachen, want ze smijten toch nooit licht op het publiek. Nu weet je waarom. Dat is om lief te zijn.

In verkeerde volgorde stonden in de MOD:

Zeg je ‘fuck off verslag’ en ga je liever foto’s zien omdat je eigenlijk een beetje analfabeet bent, klik dan hier.

1. Chief Ed
2. Skybluepink
3. Tubelight
4. Tokamat Fusion Test Reactor
5. Berriegordies
6. The Grams
7. Nebrovski
8. H.O.M.O. (H.E.R.O.I.N.e)
9. Yobbish Hippies
10. Frank Shinobi

LET OP : de volgorde van bands in bovestaande ordening klopt niet met het live-schema. Vandaar dat ze onderaan wat door elkaar zullen staan.

Voor een PREVIEW van alle bands, waar je wat meer over de groep zelf kan lezen, klik je best hier.

1. Chief Ed

Ze zijn meteen al de eerste die mij weten te verrassen. Chief Ed is een pak harder, intenser en beter op het podium dan bij de opnames. Dat ze daardoor scherper uit de hoek komen, is een logisch gevolg.

Ze leggen meteen de toon voor de rest van de preselectie. Hun songs werken aanstekelijk en het publiek reageert vrolijk. Dat ze met z’n drietjes zijn brengt de band meteen wat kracht bij, want sommigen kunnen hun sound met vier nog niet evenaren.

Een zeer geslaagde opener, die meteen naar meer doet snakken.

Beeld:

2. Berriegordies

2 vrouwen. Joepie. De ene in het zwarte met rode accentueringen, de andere in het rood met … U kan het wel al raden.

Ik meen mij te herinneren dat ik Berriegordies in de preview ongewoon fantastisch vond. Iets wat ze live wat minder kunnen waarmaken. Het ontbreekt me wat aan energie en het oldie-gevoel dat ik bij de opnames had, was een pak minder aanwezig op het podium.

Dat ze het er verdienstelijk vanaf gebracht hebben, mag gezegd worden, maar het was me net niet spannend genoeg om naar de volgende ronde te gaan.

Beeld:

3. Yobbish Hippies

Alreeds fantastisch klinkende op de opname, maar des te beter live. Yobbish Hippies bracht energierijke songs waar het publiek onmiddellijk mee weg was. Stoere mannen op het podium, nietsverwachtend met een contrabas in de handen en een knallend geheel.

Het applaus was terecht en Yobbish Hippies zou voor de rest van de avond blijven doorspoken in het hoofd van menig aanwezige. Voor groepen van dit kaliber zijn drie nummers gewoon te weinig.

De reden waartoe ik dit live wellicht nog fantastischer vind, is het verschil in opname. Daar ze op de MySpace sober en simpel overkomen, zit op het podium gewoon alles fantastisch in elkaar om een feestelijk geheel te vormen. Wat een super stem, trouwens. En die kerel kan gitaar, ik zeg het U.

‘Foxy Lady’. Enkele dagen na datum zit ik nog steeds met het nummer in mijne kop.

Beeld:

4. Tubelight

Ze kwamen in mijn preview uit als persoonlijke favoriet. Om het waar te maken, hadden ze het nadeel na Yobbish Hippies te komen die me overtuigden een herschikking te organiseren in mijn top-3.

Tubelight slaagt erin mijn twijfel terug om te laten slaan in het eerste nummer. Een fantastische zanger en een killersound knallen meer dan overtuigend door de zaal. Dat ze zo’n jonge leeftijd uitstralen, maakt het enkel sterker.

De volgende twee nummers zijn volledig van hetzelfde kaliber. Sterk, strak en een super stem. Alleen jammer dat ze allemaal een beetje op het eerste nummer blijken te trekken. Mocht ik tussen de nummerwissels gaan pissen zijn, ik zou nooit doorhebben dat we aan een nieuweling bezig zijn.

Dat is zo een beetje de reden waarom Tubelight wat uit de bocht vliegt voor mij persoonlijk. Er was te weinig verscheidenheid te vinden, maar hetgeen ze brachten was wel ijzersterk. Jammer dat we niet mochten/konden genieten van een andere kant die deze band te bieden heeft.

Beeld:

5. Frank Shinobi

De Waalse kandidaat blijkt mij keihard te overtreffen in kennis van de Franse taal. Ik lach nooit meer met Walen hun Nederlands. Nooit.

Frank Shinobi brengt wat er van verwacht werd. Kwaliteit met een streepje voor. Nét niet zo overtuigend als Yobbish Hippies klonk, maar duidelijk een talentvol geheel van straffe muzikanten.

Het laatste nummer dat ronduit bizar was, prikkelde mij het meest. Ik heb het enorm voor Madensuyu (3e in 2004, dacht ik) en het laatste nummer kon daar wel mee vergeleken worden. Plots een streepje voor, lekker!

Dat drie nummers te weinig is, zal ik wel nog vaak neerschrijven. Dat 3 nummers te weinig was voor Frank Shinobi, zeg ik nu hier. Had ik iets meer tijd om in hun muziek te geraken, dan zou dit ongetwijfeld een van m’n favorieten worden, maar het was net iets te weinig om er echt wild van te lopen.

Beeld:

6. skybluepink

Als er iets is wat ik ongeveer zeker ben, is dat een digitale drum compleet belachelijk overkomt op een podium. Een drummer zijn lijf hoort ge niet te zien.

skybluepink was leuk, maar zag ik eerder als een ‘pauze’ tussen alle klasse die we alreeds in ontvangst genomen hebben. Gelukkig weet de zanger te overtuigen, zodat het niet volledig in de massa verdwijnt, want anders zou deze band gewoon als vrij saai kunnen gezien worden.

Ok .. misschien waren ze ook wel een beetje saai?

Beeld:

7. H.O.M.O.(H.E.R.O.I.N.e)

Eindelijk tijd voor eens goed te lachen.

In de grote zaal van de MOD was een fuif bezig waar de gemiddelde leeftijd rond de 14 bengelde, de gemiddelde klederdracht zich beperkte tot veel bloot, maar net te weinig bloot voor wat met de ogen te blijven hangen
Wel, volgens mij was  madam H.O.M.O.  met haar laptop daar geboekt, want wat ze op deze selectie deed, daar had ik geen flauw idee van.

Dat ze overduidelijk twee vrienden bijhad en die wellicht een overdosis drankbonnen schonk op voorwaarde de dwaaste danspasjes uit te oefenen tijdens haar act, was duidelijk.

Even arty farty als aangekondigd. Even zwak als gedacht. Laptop in combinatie met wat geschreeuw en micro-paaldansen, neen danku. Luc de Vos glimlachend enkele danspasjes uit zijn mouw zien schudden, dat was een pak interessanter.

Geen beeld, wel op Wannabes. Ik stond liever langs de zijkant wat te lachen.

8. Nebrovski

De band met - volgens mij - de jongste drummer. Dat hij jong is, was niet aan z’n drumwerk te zien. Nice!

Nebrovski haalde volgens mij de hoogste decibel en kwam voor mij dan ook het meest verrassend uit de hoek. Lekkere songs, goed gezongen, maar vooral, lekker gespeeld. Leuk om naar te kijken, leuk om beeldjes van te schieten, maar allerbelangrijkst, leuk om naar te luisteren.

Deze jonge knapen weten zonder veel moeite het publiek mee te krijgen vanaf het eerste nummer, waardoor de inzet van het tweede meteen ook puur genieten is met de zaal mee. Knapperdeknap!

Beeld:

9. The Grams

Vroeger moest ik veel benefietconcerten fotograferen met vaak toegetakelde patiënten die dan volledig loos gingen op de meest gewone muziek ter wereld. Altijd mooi om te zien. Maar ook heel erg lokaal, natuurlijk.

Mocht ik ooit op zo’n concert The Grams tegengekomen zijn, het zou me niet verwonderen. Ze zijn gewoontjes, niet spannend en leuk als opvulling. Ideaal voor een benefiet dus.

Beeld:

10. Tokamat Fusion Test Reactor

Buiten beschouwing gelaten dat het ongelooflijk lang duurde eer ze begonnen met spelen, was alles goed te pruimen. TFTR brengt een leuke mix met een fantastische drummer. Hard, lekker en puur genieten.

Alleen jammer dat er live weinig tot geen zak aan was. Een laptop waar nu en dan gitaargeluiden uitkomen, lijkt me onzinnig, aangezien een gitaar nu niet meteen het moeilijkste is om mee te nemen.

Een beetje van een gemiste kans, voor mij. Het was leuk, maar buiten de drummer was er visueel niet veel interessants aan. En ik kijk nu niet bepaald graag drie volle nummers naar een drummer.

Wat ik in principe ook niet gedaan heb, anders kon ik nooit onderstaande foto nemen, natuurlijk.

Beeld:

—

En zo komen we aan het einde van de eerste preselectie, maar dan zo een beetje in het echt. Weinig verrassends, wel veel leuke dingen. Mijn top-3 is niet echt doordacht, want het lag vrij voor de hand liggend. Van sommige bands had ik een pak meer verwacht, anderen waar ik niet bepaald met hoge oren naar uitkeek, wisten me dan wel weer te verrassen.

1. Yobbish Hippies
2. Nebrovski
3. Tubelight

Wil je alle foto’s zien van deze avond, surf dan naar de special op Wannabes door keihard uw frustratie kwijt te spelen op dit knoppeke: HIER